KONKURS – OGŁOSZENIE WYNIKÓW!

Witam

Mam na imię Małgosia. 19 miesięcy temu moje życie bardzo się zmieniło i potrzebuję odnalezienia się w tej nowej sytuacji. Ale może zacznę od początku.

Przez 24 lata byłam chora na cukrzyce typu I. Życie z tą chorobą spowodowało, że zawsze czułam się gorsza od innych, musiałam podporządkowywać się rygorom choroby a nie robieniu tego na co mam ochotę. Wewnętrzny bunt przeciw takiemu życiu doprowadził do tego, że właśnie 19 miesięcy temu jako pierwsza osoba w Polsce przeszłam izolowany przeszczep trzustki w celu wyleczenia z cukrzycy. Udało się i jestem bardzo szczęśliwa z tego powodu. Spełniło się moje marzenie o zdrowiu. Nie oznacza to jednak, że nagle czuję się lepsza i szczęśliwsza z całego mojego życia. Bardzo zależy mi na byciu szczęśliwą kobietą. Wiem, że nie stanie się to z dnia na dzień ale od czegoś trzeba zacząć. Może od wzięcia udziału w konkursie? Jeśli raz już spełniło się marzenie to może ponownie uśmiechnie się do mnie szczęście 🙂 i wygram nagrodę jaką jest udział w programie „Metamorfoza – Pokoloruj swoje życie”.

Biorę udział w konkursie ponieważ zależy mi na zmianie mojego poczucia wartości oraz wyglądu zewnętrznego. Po przeszczepie jestem zdrowa i chcę również poprzez wygląd pokazać innym, że tak jest. Sama jednak nie mam pomysłu na takie zmiany i potrzebuję wsparcia profesjonalistów.

Jestem osobą, która aktywnie wspiera propagowanie transplantacji w Polsce. W związku z tym rozmawiając z ludźmi na ten temat padają  różne pytania i jedno z nich bardzo mnie poruszyło: czy wyglądam normalnie jak każdy człowiek? Dlatego też zależy mi na atrakcyjnym wyglądzie ale i wierze we własne możliwości. Wtedy postawą i wyglądem będzie mi łatwiej wspierać tę akcję.

Odzywa się też we mnie próżność. Chcę przeżyć  coś niepowtarzalnego, przygodę życia. Być przez chwilę  najważniejsza, wyjątkowa. Każda kobieta o tym marzy ale nie każda mówi 🙂 Ja przeżyłam ciężkie chwile po przeszczepie (zabieg, powikłania, niepewność o życie itp.) i może dlatego coś przyjemnego dla ciała i ducha by sie przydało. Z nowym życiem zmiana wyglądu i podejścia do życia. Wygląd można zmienić z dnia na dzień gorzej ze zmianą wewnętrzną. Trudno jest wymazać z pamięci prawie całe życie i trudne doświadczenia.

Spełniło się moje marzenie o byciu zdrową mimo to ja ciągle szukam swojego miejsca i celu. Cieszę się z bycia zdrową ale czuję, że nie jestem do końca szczęśliwa bo ciągle czegoś szukam. Nie w pełni cieszę się  tym co mam. Myślę o przyszłości martwiąc się o nią. Jestem tu i teraz. Chcę tu i teraz być szczęśliwa, dostrzegać wszystko co ważne tu i teraz.

Pozdrawiam

Małgorzata Rudnik

2. Wyjątkowe wyróżnienie dla Doroty Paluch

Szanowne Panie,

Mam na imię Dorota. Jestem młodą 32-letnią żoną i mamą dwójki chłopców 5-letniego Kuby oraz 2 – letniego Ignacego. W 2010 roku tuż przed Świętami Bożego Narodzenia zdiagnozowano u mnie nowotwór piersi. Niestety późno a można było wykryć go już 6 miesięcy wcześniej. W lipcu po samokontroli piersi( po zakończonej laktacji) wyczułam niewielkie zgrubienie. Od razu udałam się do ginekologa, który skierował mnie na badanie USG. Lekarz specjalista zauważyła w badaniu zmiany lecz powiedziała, że to pozostałość po laktacji nic złego się nie dzieje – czułam się  uspokojona. Zleciła kontrolę po 3 miesiącach i na kolejnym badaniu zmianę określiła jako torbiel lub ropień lub stan zapalny. Od ginekologa dostałam antybiotyk a skorupiak wciąż się rozwijał… Ginekolog leczył mnie na zapalanie piersi i zastój pokarmu, mimo, że palpacyjnie wyczuwał guz o średnicy 5 cm nie zlecił głębszej diagnostyki. W końcu inny lekarz w grudniu skierował mnie na biopsję, która potwierdziła najgorsze. Po wielkim szoku i traumie pomyślałam cóż, stało się – trzeba się leczyć. „Skorupiak” (leczony antybiotykiem i Bromergonem) zaatakował już kości, płuca i wątrobę. Niestety doszło do złamania trzonów kręgów i konieczna była natychmiastowa operacja zabezpieczająca rdzeń kręgowy przed uszkodzeniem i paraliżem całego ciała. Od tamtego czasu nie mogę się schylać i niczego podnosić. Po operacji nie mogłam chodzić i do dziś w niektórych pracach domowych potrzebuję pomocy osób trzecich. Lekarze orzekli całkowitą niezdolność do pracy. Przeszłam chemioterapię i radioterapię, którą zakończyłam w lipcu 2011. Obecnie uczęszczam na rehabilitację, która mam nadzieję pomoże wrócić mi do pełniejszego życia.

Już byłam taka szczęśliwa, że chemia zadziała. W piersi zrobiło się zwapnienie, w wątrobie zmiana się bardzo zmniejszyła, w płucach też. Kolejne badania tomograficzne pokazywały, że jest regresja choroby.

Aż tu w lutym 2012 pojawiły się bóle głowy i tomografia potwierdziła najgorsze (:doszło do przerzutów do mózgu. Kolejne wizyty, kolejne konsultacje, aby znaleźć najlepsze rozwiązanie. Byłam pewna, że uda nam się coś załatwić w Gliwicach (chodziło o użycie cyberknife)

Niestety nie kwalifikowałam się, ponieważ miałam 5 rozsianych zmian. Finalnie trafiłam do CO na Ursynowie i trzeba było naświetlać całą głową, miałam zrobioną piękną maskę, wyglądałam jak Hanibal Lecter:)

Obecnie czuję się bardo dobrze, mam ogromne pokłady energii, żeby walczyć dalej mam dla kogo !!!!! Choroba bardzo zmieniła moje życie i moich bliskich, wcześniej to praca dzieci dom itp. W tej chwili cieszę się każdym dniem ,stałam się bardziej pogodną i wyciszoną osobą, dostrzegam zupełnie inne rzeczy, inne wartości są dla mnie ważne, przecież zdrowie i życie to najpiękniejszy skarb.!!!

Mąż chce zrobić mi tras i mały ogród, abym miała gdzie wypoczywać i codziennie patrzeć jak rośliny pięknie wyglądają, jak rosną, cieszę się, że zakwitły drzewka owocowe, że razem sadzimy maliny, borówki, kwiatki, że mogę pójść po konwalie do lasu. Uwielbiam patrzeć na moich szkrabów, którzy baraszkują w ogrodzie wymyślając co chwila inne zabawy i psoty.

Takie chwile mi wystarczają: proste, normalne, codzienne.

Pieniądze, które oczywiście są bardzo ważne w tej chwili zeszły na drugi  plan. Od kiedy zachorowałam i nie pracuję nasza sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu, ale wierzę że i to się ustabilizuję. W tej chwili mam orzeczoną przez ZUS niezdolność do pracy i jestem 32 letnią rencistką:)

Tak naprawdę nie wiem co będzie za miesiąc, za rok. W jaki sposób będzie rozwijać się moja choroba A MOŻE SIĘ ZATRZYMA? Wierzę, że doczekam synowych i pójdę z nimi na zakupy:)

Chyba każda dziewczyna , kobieta ( i Ja oczywiście też:)) marzy o takiej metamorfozie, która pomoże im przez chwile zapomnieć o szarej rzeczywistości,  codziennych  obowiązkach, chorobie. Dla mnie byłaby to cudowna odskocznia od ciągłych wizyt, konsultacji, kroplówek itp. Zawsze marzyłam  o spotkaniu ze specjalistami, którzy pomogliby, doradziliby w sprawie ubioru, makijażu, odpowiedniej stylizacji, co zatuszować a co podkreślić . Niestety w tej chwili po radioterapii nie mam włosów, wiec  fryzjer nie poszaleje z moją łysinką, ale chętnie wysłucham, jaki kolor bądź w jakiej fryzurze byłoby mi najlepiej( jak już urosną). Czemu potrzebuję metamorfozy? Chciałabym w końcu zrobić coś dla siebie, poczuć się przez chwilę tą wyjątkową, jedyną. Nie wiem czy zgłaszają się Panie z chorobami nowotworowymi , jeśli nie to JA chciałabym pokazać, że przy tej chorobie też można wyglądać pięknie, że trzeba dbać o siebie  i przełamać wstyd , ponieważ u nas w Polsce nadal kobiety o tej chorobie nie mówią najchętniej pozamykałyby się w domach i czekały na najgorsze. Chciałabym również, aby pozostała dla moich synków i męża pamiątka w postaci profesjonalnych zdjęć, żeby wiedzieli jak mamusia wyglądała pięknie. W domu na korytarzu mam pustą ścianę, z którą za  bardzo nie wiedziałam co zrobić, gdyby udało mi się wygrać konkurs na pewno zrobiłabym sobie tam fototapetę ze zdjęciem z sesji.

Pozdrawiam Panie serdecznie
Dorota Paluch

3. Wyróżnienie dla Wioli Kowalskiej

Dziękujemy, zapraszamy i bądźmy w kontakcie. Relacje z metamorfozy oraz sesji zdjęciowej wkrótce…

Justyna&Debbie